Exposicións en Ourense II

Fondo do almario 

No Centro Cultutal da Deputación de Ourense, tres artistas, tres mulleres do noso tempo, Anamusma, Cachito Álvarez e Zulema Sánchez, expuxeron os seus traballos. Traballos moi diferentes todos eles, non só polo que mostran senón tamén polos materiais e as temáticas que van dende o erotismo ata a reciclaxe e o consumismo.

Zulema Sánchez

Zulema Sánchez,  cunha aparente e despreocupada sinxeleza, trata aspectos cotiáns da vida. Xanelas, balcóns coa súa roupa estendida onde contrasta a dozura da súa obra coa rudeza dos materiais empregados (madeiras DM, armarios, resinas industriais...).
 

Anamusma

Anamusma –que ten no seu haber diversos proxectos alternativos para a comercialización da obra de arte– mantén a condición de muller como fío argumental do seu traballo, onde se poden ver vestidos-cortiza ou obxectos cotiáns con tratamentos sorpendentes.
 

Cachito Álvarez

Cachito Alvarez, a única ourensá, aposta pola reciclaxe e a moda como elementos de diálogo artístico, e enche os espazos con composicións nas que usa teas, cordas, fotografías, botóns ou obxectos domésticos. 


No Centro tamén hai outra exposición:  15 Contos Breves e Extraordinarios, que é unha mostra do traballo conxunto de 15 persoas con diferentes (dis)capacidades e artistas contemporáneos galegos. Para alén de mostrar as 15 obras , tamén se pode ver a experiencia vivida a través das fotos. Creo que é a primeira experiencia ao redor da arte contemporánea e a discapacidade.

Parabens!!!!

 Un último apuntamento:

Estase a facer un ciclo de cinema en galego: "Nos vieiros da mente". Neste programa, inclúense un total de seis películas cuxa temática é a mente humana, facendo referencia a diversas patoloxías. Vanse proxectar na   Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago, Ferrol e Vigo. O acceso a estes ciclos é gratuíto até completar o aforamento.
O cartel é:  "Wilbur quérese matar", "Leaving las Vegas", "Unha mente marabillosa", "As virxes suicidas", "O aviador" e "O club da loita", cada xoves até o 23 de abril.










Que alegría de poder contar todas estas cousas!






"Abril e maio son as chaves do ano" (do refraneiro galego).

Exposicións en Ourense I

"Da fantasía á realidade. Pintura en Galicia de 1833 a 1936"

"A nena e a volvoreta", 1936,  Julia Minguillón

A mostra é unha escolma de traballos de artistas descoñecidos para nós, como Villamil, Ovidio Murguía (fillo de Rosalía e Murguía), Llorens, Avendaño, Alfredo Souto, Sotomayor ou Julia Minguillón.

"Paisaxe con casa e barcos", 1907, Serafín Avendaño

A maioría das obras son as nosas paisaxes, a xente e particularidades do cotián. Como di o tríptico da exposición: "terra, xente e vida son os tres parámetros desde os que se estruturan as temáticas da mostra"

El emigrante, A. Rguez Castelao, 1916

Regreso del indiano, A. Rguez Castelao, 1918

As obras son todas das caixas de aforros galegas.














Movementos como o romanticismo, o realismo e o rexionalismo paséanse polas obras.

Cruceiro da Parda, Alfredo Souto, (1862-1940)

Anímovos a ver esta interesante mostra do noso. É ben agradábel de ver.
Nós tivemos a sorte de ter como guía o JulioArturoArmengolYamique, que nos levou pola exposición adiante como alumno avantaxado en arte.


Pódese desfrutar da exposición ata o 23 de xuño no Centro Social Novacaixagalicia, na Praza Maior de Ourense.


Polo dez de abril, cuco morto ou non quer vir  (do refraneiro galego).

Xuntanza nas Curuxeiras

O Venres Santo xuntámonos todos os toleiráns, menos o Sixto, que viña de camiño, nas Curuxeiras.

Para alén de desfrutarmos dunhas cervexas no bar da aldea cuns petiscos de tortilla, e logo despois da excelente comida que nos tiñan preparada, desfrutamos tamén do seu xardín e da súa horta. Todo moi ben coidado e con moito xeito.

Mirade para aí que camelias!!!

Choveu todo o dia. Aínda asi achegámonos ata Allariz. Había para alí unha feira de artesáns no vello curtidoiro. O Arnoia levaba moitísima auga, de feito saírase do leito en Baños de Molgas o día antes.

  
Continuamos ata Ourense para ir tomar uns viños no "Bar Orellas". Probamos unha ración nova, de friame de lacón con grelos, e ata votamos e todo nun papelciño que nos deron para valorar a nova ración.

Cada vez hai menos fé!!!
O bar estaba a rachar de xente desfrutando dos petiscos e das racións, a maioria de porco.  E era Venres Santo!!!












Acabamos no café Bohemio con cafés e copas (sen alcol para os que tiñamos de conducir de volta).
O tempo pasou  en pórmonos ao día das nosas vidas, e en falarmos de novos proxectos e xuntanzas. Un día típico dos toleirans!!!
 

Especialmente para o XulioArturoArmengolYamique (foto do Café Bohemio)

Con este beixo, seguro que todos os toleiráns sorrides.
Diso se trata!!!





"En abril, céase con sol e déitase sen candil" (Refraneiro galego)

Os menús coresmais

Os menús coresmais


En Santiago, do 22 ao 31 de marzo, aproveitando a Semana Santa, diferentes restaurantes e hoteis ofrecen menús coresmais con pratos de vixilia e cociña de mosteiros. O luns estivemos no restaurante "A Charca", que queda para alá na rúa do Franco, e pedimos potaxe de garavanzos e vieira ao forno, de primero; pescada á galega e robalo (ou robaliza) con grelos, de segundo; e para rematarmos, torrixas con canela. Todo de bocado de cardeal, que para iso estamos na Coresma.



O mercores, fomos a María, o Pepe e a Montse dos toleiráns ao restaurante do hotel AC Palacio del Carmen.

  Nun contorno requintado, nun comedor con mesas con manteis brancos, música estilo Enya, os teitos e os chans de madeira, as paredes de pedra decoradas cunha exposición de obras da Nuria Ruibal.

O trato non só foi correcto mais tamén cordial E SEMPRE EN GALEGO, cousa que os toleiráns valoramos moito moitísimo.






  
O menú foi potaxe de garavanzos con espinacas e améndoas, e empanada de sardiñas, de primero; bacallau con cebola caramelizada, mazás e pasas, de segundo; e, de sobremesa, torrixas á augardente con espetada de froita e xelado.


 









 O Pepe non quedou atrás e pediu ovo de chocolate recheado de caramelo e escuma de mango. Todo foi acompañado cun Godello de Joaquin Rebolledo... e todo deu para o nomeamento das cinco estrelas que ten o hotel.
  

Estas paixases estanvos a 5 minutos do centro de Santiago

 
Está mesmo á beira do río Sar, que baixaba todo cheo de auga porque van moitos días de chuvia que non para e amola os que viven aquí, pero que para nós engade un plus de encanto, de romanticismo e naturalidade.

 "A ra que en marzo raquea, en abril rabea" (Refraneiro galego)

Benvido Biel!!!

Hoxe, ás 15:05, naceu o Biel, o fillo da Lorena e do Rubén, neto do Sixto, sobriñoneto da María e meniño adoptivo dos toleirans!!!


                                      BENVIDO!!! 

Ai, que pequeno tan lindo,
tan bonito non o hai,
vou comerlle a cara a bicos
de bonitiño que está.
E durme, meu neno,
durme, meu amor,
que saíu a lúa,
tamén dorme o sol.
Ao meu neniño pequeno,
pequeno, como lle eu quero,
con vara e media de tea
fágolle un vestido e medio.
E durme, meu neno,
durme, meu amor,
que saíu a lúa,
tamén dorme o sol.

(Canción de berce: A bicos)

BENVIDO!!

Seduïts per l'art

En 1955 o pianista Glenn Gould fixo en Nova York unha interpretación rupturista das Variacións Goldberg de J. Sebastian Bach. Atinxiu un grande éxito de vendas, e desde entón téñense feito diferentes versións e interpretacións.

  
O sábado pasado fomos ver e desfrutar dunha destas versións no concerto do músico Uri Caine e o seu grupo, no Caixa Fòrum. O Uri Caine, acompañado de piano, trompeta, saxo, clarinete, batería, violoncelo, un DJ e a voz da Barbara Walker, demostrounos como se pode mesturar o jazz e a música barroca.

Maisie Broadhead "Que non perdan dozura"

  O concerto era  complementario á exposición
  "Seduïts per l'art. Passat i present de la fotografia / Seducidos pola arte. Pasado e presente da fotografía", unha mostra  que relaciona a fotografía do século XIX con fotógrafos contemporáneos e mestres da historia da arte.  Anteriormente, expuxérase na National Gallery de Londres e agora está a exporse en Barcelona.

Ori Gersht "Blow up- sen título 5" 2007






 Marzo marzal: a maña, clara ; e a tarde, cara de can.
(Refraneiro popular galego)       

Hai máis de 40  obras provenientes de diferentes museos e de coleccións particulares.














As pinturas e as  fotografias antiguas e contemporaneas,  presentanas agrupadas en xéneros tradicionais, como o retrato, a natureza morta e as paisaxes para mostrarnos as relacions que hay entre elas tecnica e artisticamente falando.

NEVE

 
Empeza marzo cheo de neve como hai anos que non se acordaba. Os Pireneos están a vivir un inverno histórico pola gran cantidade de precipitacións, din os xornais.

Deixo unhas fotos que sacou o Pepe nesta fin de semana pasada, cando foi practicar esquí de fondo a Salardú, na estación de Pla de Beret.

Rúa de detrás do hotel

Salardú

As paisaxes son brancas, frías, ben típicas do inverno. Bonitas!

 A neve ten faces diferentes. Por unha banda, as estacións de esquí teñen garantida a temporada turística. Por outra banda, que é a parte negativa do choio, está a morte de animais como cervos, corzos e gamos pola falta de comida (en cotas de 1000 ou 1500 m a neve pode atinxir os 3 m de altura) e porque quedan atrapados (as nevadas sen xeadas fan que os animais se enterren até a barriga, mesmo que se metesen nunha trampa). Os gardas rurais levan localizados máis de cen cadáveres e pensan que pode haber máis.
Inverno!

A practicar o esquí de fondo

En marzo, podar e cavar, se queres colleitar (do refraneiro popular galego).

A cervexa belga

Bélxica é o país da cervexa. Produce ao redor de 500 clases de cervexa diferentes, cada unha coa súa copa con distintivo propio da marca.

Comercios onde venden as cervexas, cada unha cos seus copos ou coas súas copas.

Porta de entrada na Die Maene

En tempos, houbo milleiros de destilarías, porén na actualidade só queda unha en Bruxas:  a Die Maene (A Lúa) desde 1594. A cervexa desta fábrica chámase Brugge Zot (O louco de Bruxas) polo alcume histórico que se lle dá á xente desta cidade.

Patio da fábrica Die Maene

Nós probamos a Doubel, a Tripel e tamén a Quadrupel, todas tres moi saborosas. Acompañámolas de queixo con mostaza e salami con pementa.

Esta cervexaría queda para alí nunha praziña que se chama Walplein, engaiolante, toda chea de cafés, de restaurantes (nun deles ceamos os famosos mexillóns con patacas fritas, un dos pratos típicos da cociña belga) e de tendas.

Na cidade de Gante estivemos tamén na praza Vrijdagmarkt, nunha típica taberna flamenga, a Dulle Griet, que ten para aí máis de 200 cervexas diferentes para catar. Alí mollamos a palleta con algunhas cervexas propias de Gante, como  a Stropken.

Interior da Dulle Griet

Tamén é moi famosa a Kwak, que se serve en vasos de 1,5 l. Tes que deixar un zapato como peñor, por fose o caso que non a deses bebido toda.

 Mirade se non haberá ben clases de cervexa, que por diante da nosa mesa vimos o anuncio da Saint Sixtus e da Julius (fixémoslles fotos e brindamos polos dous toleiráns que ata marca de cervexa teñen).

A famosa Quadrupel, con sopa de tomate e todo, para combater o frío (quécese a escape).




"Na lúa de febreiro farás o teu sementeiro"  (do refraneiro popular galego).                                  

Bruxas, Bélxica.

A semana pasada tres dos toleiráns, o Pepe, a Montse  máis eu, botamos tres días en Bruxas, Brugge para os flamengos.

 





Esta pequena cidade, que pouco máis ten de 100.000 habitantes, parece que quedou parada na época do medievo. 


                                            

Bruxas está toda chea de bonitos canais e pontes fermosas. De feito, chámanlle a Venecia do norte. 



 
                   





A parte vella foi declarada patrimonio da humanidade pola UNESCO.





                    

   Hai barcas que levan os turistas coma nós polos canais adiante, a darlles unha volta.       
  Antigamente, estes canais chegaban ata o mar do Norte e eran vía de comunicación para  
  levaren os famosos e valorados tecidos de Flandres para o resto de Europa.

       Fomos dar un paseo polas súas famosas prazas de Markt e Burg. Despois, fomos ver as torres da catedral, do campanario e a de Nosa Señora. Tamén fomos visitar o museo Groeninge para coñecermos os antigos flamengos.

O luns despertamos con neve. Non se paraba co frío,  que tornaba os recunchos en imaxes de fotografías únicas.

              

O chocolate belga ten sona de ser un dos mellores do mundo. E sabe moito por certo. Hai unha chea de tendas repletas de bombóns de formas e sabores diferentes. Os escaparates sonvos verdadeiras obras de arte, como ben podedes comprobar na foto. 

Auga de febreriro fai bo palleiro (do refraneiro popular galego).